ही प्रवचने कशासाठी आहेत? तर सेवेकर्‍यांनी सुधारण्यासाठी. नाहीतर त्याच्यासारखा अभागी तोच ! सताला लाघव करण्यास संधी न देणारे सेवेकरी त्या पात्रतेला अजून गेलेले नाहीत. पण मला लाघव करण्यासाठी चांगला वाव मिळतो, म्हणून ते कर्तव्य मी माये कडून करून घेतो.
मी करूनही अकर्ता ! सुखदुःखाच्या वेगळा आहे. वेगळा असून सुद्धा पाप पुण्याच्या निराळा आहे. सर्व व्यापक असूनही अलिप्त आहे. पण सेवेकरी सताच्या आधीन न बनता, मायेच्या आधीन बनण्याचा प्रयत्न करतो, म्हणून माया त्याला सोडत नाही. यामुळे सेवेकरी फसला जातो. म्हणून त्याच्यावर थोडी तिरकी नजर करावी लागते. मग मात्र सेवेकरी गयावया करीत असतो.
चुकू नका ! अजूनही संदेश आहेत. एकमेकांची मने कलुषित करण्यासारखे काही करू नका. सेवेकरी आपुलकीच्या प्रेमात गटांगळ्या खाऊ लागला तर मला लाघव करावयास वाव मिळेल का?
एकमेकांनी प्रेमाने वागावे. आपली शिस्त ही ठेवलीच पाहिजे. शिस्त ठेवण्याचा प्रयत्न करा. शिस्तीचा भंग करू नका. बोल टाकताना विचार करून टाका. जरी टाकले तरी विचारांती टाका. आपुलकी निर्माण होण्याचा संभव असेल तर टाका. तामसी वृत्तीने टाकलेत तर सेवेकरी नाराज होतो.
आता इथून पुढे तरी असे करू नका. आसनाधीस्त नसताना कोणी कोणास बोलू नये. नाराजी सोडून द्या. एकाच प्रेमाने, समतेने सेवेकरी राहिला तर सेवेकर्‍यांची वागणूक पाहून मला सुद्धा प्रेम निर्माण होईल. प्रेम आणि प्रेम रस कसा पाहिजे? तर गोड अमृताप्रमाणे पाहिजे. अमृता समान असेल तर सेवेकर्‍याच्या मनावर त्याचा परिणाम होईल का? अमृताप्रमाणे प्रेम रस वाढला तर तो खाऊ शकेल की नाही. तेव्हा याप्रमाणे वर्तणूक ठेवा. हे संदेश आहेत. (समाप्त)