देव मुर्तीत नाही. तो हृदयात आहे. तो पाहण्यासाठी, त्याचा ठाव घेण्यासाठी अंत:करणाची शुद्धता हीच खरी भक्ती ! अशा तऱ्हेने भक्ती युक्त अंत:करणाने लुब्ध झाला त्याला पांडुरंग दूर नाही. तर तो जवळ आहे.
त्याचप्रमाणे प्रत्येक भक्ताने भक्तियुक्त अंत:करणाने त्याच्या जवळ जावयास हवे. असे भक्तीचे रुप आहे. त्याला पहण्यासाठी आपल्या ठिकाणी लीन असावे लागते. सर्वस्व पणाला लावतो. परंतु काहीं वेळेला दर्शन होत नाही. ज्या तऱ्हेचा भक्त त्याच तऱ्हेचे दर्शन ! अशा प्रकारचे भक्तीचे स्वरूप आहे.
ग्रंथ पठणाने, उपास तापासणे, योग – यागाने, दर्शन (होणार) नाही. एकच नामस्मरण ! शुद्ध अंत:करणाने ज्याने दिले, त्या नामातच अखंड राहावे. हीच खरी भक्ती होय. शुद्ध साधी सोपी आहे. त्याला बंधन नाही, स्वरूप नाही, रुप नाही.
ज्या ठिकाणी सदगुरू दर्शन, त्याच ठिकाणी पंढरपूर आहे.
संतांनी वळण लावले मान्य आहे. त्यांना ज्या तऱ्हेचा अनुभव, त्याच तऱ्हेची प्रत्यक्ष कृती होती.
प्रत्येक मानवात अनुभव नाही. त्यामुळे कोणत्या तऱ्हेने जावयाचे ह्याचा अनुभव नाही. संतांनी केले. त्याचा प्रत्यक्ष अनुभव घेतला. जे अशा तऱ्हेने पंढरपूरला गेले, त्यांना दर्शन झाले आहे. असे फारच थोडे आहेत. स्वतःचा अनुभव सांगण्यास बंधन नाही. जे संत झाले, त्यांनी सर्व काही उघड केले आहे. दर्शनाचा लाभ हीच मोठी आरती आहे.
खरा पांडुरंग फार निराळा आहे.
ज्या तऱ्हेची सेवा, त्याच तऱ्हेचे दर्शन !
ह्या दरबारची सेवा घडली, हीच अनेक जन्मांची भक्ती होय. हीच खरी सेवा होय.(समाप्त) ©️